Το σπαραχτικό ποίημα για την απωλεια της νιότης και του εαυτού της Χριστίνας Κατσαρού
Ποιος την ζωή μου την κατάλαβε… την σκέψη μου την νιότη μου την δύναμη μου… την ψυχή μου… Μήπως φορούσα μάσκα; Μήπως δεν ήμουν αλήθεια εγώ; Μήπως αυτό που θωρώ τώρα στο καθρέφτη είναι ένα ψεύτικο είδωλο.. ένα ανδρείκελο ένα άδειο κέλυφος…
Όχι… πάντα είχα δύναμη…..
Όχι… πάντα είχα ελπίδα…
Όχι… πάντα είχα ζωή…
Όχι… πάντα είχα ψυχή…
Όμως έχασα την νιότη μου… την πήραν βίαια από μέσα μου.. και ύστερα όλα ήρθαν το ένα πίσω από το άλλο σαν το παιχνίδι ντόμινο…… και ύστερα όλα διαλύθηκαν…
Και τι έμεινε;; Έμεινε, αυτό το άδειο κέλυφος να με κοιτά με μάτια άψυχα και να μου λέει εσύ τώρα δεν είσαι εσύ.. εσύ τώρα είμαι εγώ… θα σου φορέσω την μάσκα και θα γυρνάω σε μέρη που εσύ πήγαινες και θα μιλώ με ανθρώπους που εσύ γνώριζες… και θα αγγίζω κορμιά που εσύ πόθησες και θα φιλώ χείλη που εσύ λάτρεψες…. Και θα αγκαλιάσω εκείνους που αγαπούσες. Θα κάνω πως εγώ είμαι εσύ θα ξεγελώ τον κόσμο καθώς εσύ θα είσαι απλά ένας παρατηρητής χωμένος σε μια τόσο δα μικρή γωνιά ξεχασμένος…
Κοιτάζω ξανά… και ξανά το είδωλο μου… κάπου μέσα βλέπω την λάμψη την παλιά… παίρνω ανάσα βαθιά υψώνω την γροθιά μου και…
Όλα γίνονται κομμάτια… κομμάτια ο καθρέφτης…
Κομμάτια το άδειο κέλυφος…
Κομμάτια και εγώ… …μα μέσα στα θραύσματα, ίσως κάτι ακόμη ανασαίνει.
