Ποίημα από την ομώνυμη συλλογή της Σύλβια Πλαθ
Η Σύλβια Πλαθ έγινε διάσημη μετά το θάνατό της, όταν στα μέσα του 1960 εκδόθηκε η ποιητική της συλλογή “Άριελ”. Οι λέξεις της, μέσα από το τρομερό ταλέντο της λάμπουν ολοζώντανες
Άριελ
Ακινησία στο σκοτάδι/ κι ύστερα το άυλο μπλε
Ξεχείλισμα των κορυφών και του βάθους.
Λέαινα Θεού!/γινόμαστε ένα
Άξονας από φτέρνες και γόνατα!- Τι αυλάκι
Σκίζεται και τρέχει, αδελφή/ της καφετιάς αψίδας
Του λαιμού που εγώ δε φτάνω,
Νέγρικα μάτια/ βατόμουρα ρίχνουν σκοτεινιά
Αγκίστρια –
Μαύρου αίματος γουλιές γλυκές
Σκιές./ Κάτι άλλο
Μες στον αγέρα με τραβά – / Μηροί, μαλλιά;
Νιφάδες απ’ τις φτέρνες μου.
Λευκή/ Γκοντάιβα, ξεφλουδίζομαι –
Χέρια νεκρά, νεκρές ακαμψίες.
Και τώρα εγώ/ αφρός σταριού, στραφτάλισμα θαλάσσης.
Το κλάμα του παιδιού
Το λιώνει ο τοίχος./ Κι εγώ/ είμαι το βέλος,
Η δροσοσταγόνα που ίπταται
Αυτοκτονική, ένα με την κούρσα
Μέσα στο κόκκινο
Μάτι, το καζάνι της πρωίας.
