Της Άννας Σ. Ποιλα
Ο έρωτας
δε μένει μόνο στα κορμιά μας
Μες την ψυχή μας εισχωρεί
και την αλλάζει
Η δύναμη του μας σφυρηλατεί
Η φλόγα του μας πλάθει
Είμαστε δυο σταγόνες
που θα εξατμιστούν
πάνω στο αμόνι
Από την ποιητική συλλογή “Όστρακα” της Άννας Πόυλα.
Όστρακα έννοια διττή, ίσως κοχύλια…
Άδεια κελύφη θαλάσσιων οργανισμών.
με το χρυσό κανόνα στις σπείρες τους γραμμένο…
Ίσως θραύσματα πήλινων αγγείων,
αρχαίων ή παραδοσιακών…
Ίσως και τα δυο μαζί….
Μια συλλογή -κελύφη ή θραύσματα-
σκέψεων, αναμνήσεων, ιδεών,
ξεβρασμένη σ’ ένα ακρογιάλι ερημικό
της Σίφνοιυ ή του Λεωνιδίου
αφροστεφανωμένη,
περιμένει το βλέμμα του διαβάτη,
να την εξερευνήσει στον περίπατό του
πριν προσπεράσει και χαθεί
στο πλοίο του ορίζοντα…
