Του Γιάννη Λαζαρίδη
Ενα μικρό ταξίδι στο αιώνιο, το άφθαρτο, το ουράνιο…Μια γαλήνια ματιά σε ό,τι μας παρασύρει ή μας λυτρώνει
(Σύντομο απόσπασμα από την ποιητική συλλογή)
Βλέπεις κάτι θεόρατα δέντρα με τεράστιους κορμούς και κλαδιά και θαυμάζεις τον τρόπο με τον οποίο στέκονται αγέρωχα, τις στιγμές που συμβαίνει μια δυνατή βροχή ή άλλο φυσικό φαινόμενο, που μπορεί να προκαλέσει καταστροφή. Παράλληλα, ο ήλιος χτυπάει επάνω τους και συνεχώς αυξάνονται κάνοντας φωτοσύνθεση και προσφέροντας καρπούς. Έτσι κι ένας άνθρωπος, αν στηρίζεται σε βαθιές ρίζες θα μπορέσει να παλέψει και να αντισταθεί στην κακοκαιρία του κοσμικού φρονήματος και όλων των καταστάσεων, που δεν του επιτρέπουν να είναι σε συνεχή επαφή με τον Θεό.
Ένας απέραντος ουρανός είναι η ψυχή μας και κάπου εκεί υπάρχει ο Θεός ως νοητός ήλιος, που τον καλύπτουμε και τον αγνοούμε πολλές φορές με τα σύννεφα της προσωπικής μας αμαρτίας.
Ελπίζω, κάποτε, να φυσήξει ο άνεμος της θείας χάρης και να σκορπίσει μακριά κάθε σύννεφο, προκειμένου να αντικρίσουμε και πάλι το ανέσπερο φως του Θεού…Όταν φυσάει ο άνεμος, τα φύλλα των δένδρων κουνιούνται σκορπώντας τη φυσική μυρωδιά τους, που τις περισσότερες φορές είναι ευωδιαστή…
