Του Νικόλα Αθανασιάδη
Ας ακολουθήσουμε τον ποιητή σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στους παράφορους ωκεανούς του απόλυτου έρωτα που ό, τι κι συμβεί σημάδι μένει στη μνήμη του σώματος και της ψυχής, ανεξίτηλο.
(Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή “Για εκείνη…την Πολύτιμή μου”
Ένα ταξίδι, μια ζωή
κάθε ταξίδι μια γέννηση,
ταξίδι το φιλί σου.
Ταξίδι σε μέρος υγρό και ζεστό,
μαγικό κι ονειρικό,
ταξίδι το φιλί σου,
χωρίς επιστροφή,
σε πάει σε μέρη μοναδικά,
σε μέρη που θα ήθελες να υπάρχουν.
Ναι, υπάρχουν,
Εσύ τα κάνεις να υπάρχουν,
Το φιλί σου.
Ένα ταξίδι,
ένα ταξίδι και μόνο με τη σκέψη σου
διεκδικεί το είναι μου,
το έχει,
της ανήκει,
σου ανήκει το είναι μου,
σου ανήκουν τα θέλω μου,
σου ανήκουν τα όνειρά μου,
ορφανά χωρίς εσένα,
δεν είναι όνειρα χωρίς εσένα,
Ένα ταξίδι,
ένα ταξίδι σε σένα
ώρες, μέρες, μήνες.
Όλα λεπτά, δευτερόλεπτα,
νερό που χύνεται,
άμμος που σκορπίζεται
ακαριαία, αυτόματα,
λίγο, ελάχιστο, μηδέν.
Υπάρχει μικρότερο από το μηδέν;
Γιατί υπάρχει μόνο άπειρο;
Είναι αδικία για σένα.
Ένα ταξίδι
ένα ταξίδι, ένας προορισμός
ένας προορισμός, ο δικός σου.
Το μέρος που με πας
εκεί που με πετάς
με αφήνεις απαλά
σε χεράκια νεραιδένια,
με αφήνεις απότομα στο νέκταρ,
να βυθιστώ,
να κολυμπήσω στην απόλυτη γλύκα,
στο απόλυτο όμορφο.
Ένα ταξίδι με σένα,
ένα ταξίδι στο μυαλό σου,
τι έχει εκεί;
Πόσο χώρο έχω πιάσει;
Έχω;
Αλήθεια, πες μου…
Ψέματα μην μου πεις,
αλήθεια θέλω, την αλήθεια μας,
το γέλιο μας,
τη λαχτάρα και την ανυπομονησία μας,
Ένα ταξίδι στο απρόσμενο, στο αναπάντεχο,
ένα ταξίδι στον πόνο του χωρίς,
στη χαρά μιας ματιάς,
στην ευτυχία ενός αγγίγματος
άγγιγμα, ανατριχίλα,
βλέμμα, δάκρυ χαράς.