της Χριστίνας Κατσαρού Παντελαίου
Μου λες μην μιλάς… Μου λες μην γελάς… Μου λες μην τραγουδάς… Μου λες μην αγαπάς… Μου λες μην χορεύεις… Μου λες μην ταξιδεύεις… Μου λες μην ζεις… Μέσα στο συρματόπλεγμα που μου έφτιαξες να μείνω… τίποτα να μην κρίνω Όχι με ακούς σε όλα όχι θα σου πω …με οργή… σε μαχαίρι θα μεταμορφωθώ. Το σύρμα στα δύο να κόψω να μπορέσω να σε αποδιώξω.
Από εσένα να γλυτώσω… Να ανταμώσω την θάλασσα που τόσο καιρό από μακριά θωρώ αχ και πόσο λαχταρώ. Να βρεθώ με τους φίλους μου τα πουλιά και να πετάξουμε για μέρη μακρινά. Μακριά από εμένα τα συρματοπλέγματα , δεν τα θέλω δεν τα μπορώ δεν τα αντέχω… Με Θυμό πλημμυρίζω και πνίγομαι. Σαν δηλητήριο κυλά στις φλέβες μου και λίγο λίγο με σκοτώνει… Για αυτό μακριά από εμένα τα συρματοπλέγματα, μην τα ξανά βάλετε εμπρός μου γιατί δεν θα θέλετε να νιώσετε τον αληθινό θυμό μου…
Από την ποιητική συλλογή “Ραγισμένα μου φτερά”.
