ΠΟΙΗΣΗ

Ζητώ να μου προσφέρεις την περίοπτη θέση δίπλα στην ψυχική μεγαλοσύνη σου, δίπλα στην ηθική και στην πνευματική σου ανωτερότητα. Γιατί εκτιμώ, πως αυτός ο διαχρονικά κενός χώρος που υφίσταται

Δεν κατάλαβα ποτέ τι είναι η αγάπη και όταν με τύλιγε αυτό το ακαθόριστοσυναίσθημα, ένιωθα τα πάντα πιο ανάλαφρα, αισιόδοξα και προσιτά. Κάποιεςφορές ωστόσο, ήμουν πρόθυμος να καταπιώ και το

Εγώ είμ’ εδώ ανυπόταχτος και παραστρατισμένος, εγώ δαγκώνω με θυμό της φτώχειας το ψωμί, νόθος της Τέχνης είμ’ εγώ και της ιδέας διωγμένος, από μιαν έγνοια ο νους θολός, δαρμένο