Εσύ είσαι ο προορισμός μου
Και της ζωής ο δάσκαλος μου
Ζω για τα θαύματα
Κι είδα μια Ιθάκη με κουρέλια
Και τότε μ’ έπιασαν τα γέλιο
Και κλάματα
Αντίκρισα χλωμό το φως της
Κι εγώ δεν ήμουνα αδελφός της
Αλλάζω βλέμματα
Το είδωλο τότε του Κανένα
Μοιράζομαι με τον καθένα
Κι έχω θέματα
Χτύπησα το εντός θηρίο
Κι έτρεμα τότε από το κρύο
Και τα αίματα
Είδα μισό το πρόσωπό σου
Γραμμένα πια στο μέτωπό σου
Πλάνη και ψέματα
Κι αναδεύω αρχαία στάχτη
Να μου περάσει αυτό το άχτι
Τα κρίματα
Τους οιωνούς της να μετράω
Και ξέχασα να περπατάω
Στα κύματα
Τι να το κάνω το ταξίδι
Αν είναι με χολή και ξίδι
Να προδοθώ
Κι αν τα στερνά τιμούν τα πρώτα
Εγώ δε βγαίνω έξω από την πόρτα
Να μην χαθώ
Είναι δειλία αναγνωρίζω
Τον εαυτό να μην ορίζω
Και να κοπώ
Στα χίλια δυο τα κομμάτια
Κι εσύ ν’ αρχίσεις τα γινάτια
Και να ντραπώ
Ακούω θρόισμα θανάτου
Και τότε σπάω και πέφτω κάτου
Και η ηχώ του Παραδείσου
Μου παραδόθηκε από πίσω
Με χρώματα
Κάλλιο Θεέ μου να πεθάνω
Τι πιο πολύ και παραπάνω
Έχω να δω
Κι ο Άγγελος γνέφει «μην κιοτεύεις
Και αν ξανά θα με γυρεύεις
Θα είμαι εδώ»
Κάνε με Θεέ μου μύστη
Αξίωσέ με, με την πίστη
Να ιερουργώ
Με την αποδοχή ν’ αλλάζω
Και τη ζωή μου να διαβάζω
Με σεβασμό
(Ρεφρέν)
Κάπου βαθιά δονούνται όλα
Κρυμμένη η αιτία πίσω απ’ όλα
Κι ομολογώ
Θέλω να μείνω αγαπημένος
Κι όχι να γείρω ηττημένος
Και να καώ
(Εναλλακτικό ρεφρέν)
Κάποιο «γιατί» είναι κρυμμένο
Μες το δικό μου πεπρωμένο
Που πιάστηκα ερωτευμένο
Και όλο περιμένω
Κάποια πυξίδα είναι αργή
Γι’ αυτό το μονοπάτι
Έξω σ’ ερείπια οδηγεί
Και μέσα σε παλάτι
Από την ποιητική συλλογή “Ο ΜΙΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΑΝΔΗΣ”.